Dat doel was Bartow waar een rechtbank is en nieuwsgierig als we zijn wilden we daar wel een kijkje gaan nemen, if possible. Eerst om 8 uur 's ochtends Hans en Kayla bij de school afgezet; zij gingen op een field trip (schoolreisje) naar Sea World. Mooi op tijd op pad dus.
Annet rijden en Aal navigeren, dan kan er niets misgaan. Aal let op de snelheid (ze zou bij Wet Mulder kunnen werken) en Annet geeft gas, of remt, naar gelang de situatie vereist.
We waren wel een beetje voorzichting met alle statetroopers langs de weg.... We geven liever onze dollars uit aan andere dingen! Na een kleine sanitaire tussenstop met koffie bij een bekende hamburgketen (the big M), stonden we om kwart voor elf voor de Polk County Court. Een heel groot imposant gebouw in moderne stijl gebouwd in 1987.Om de zo'n rechtbank binnen te komen is al een hele ervaring. We dachten wel te weten hoe de detectiepoortjes werkten, maar dit waren hele bijzondere. Je moest in de poort staan en dan beland je in een soort Marilyn Monroe pose. Er werden vanaf de grond pufjes lucht in je kleding gespoten. Aal schoot zowat het poortje uit: 'We don't have that kind of thing in Holland'. Nou dat kon kloppen want alleen in Amerika is er zoiets beschikbaar. Heel apart. Het bleek nodig te zijn om te onderzoeken of je chemicalien op je lichaam droeg. De security had overigens alle geduld met deze dames ;-)
Ben je eenmaal binnen dan gaat alles vrij eenvoudig. Melden aan de infobalie en beleefd zeggen dat je in Nederland bij een rechtbank werkt en graag een zitting wilt bijwonen. Het personeel lijkt erg serieus, maar wordt opeens mens als je vertelt wat voor soort werk je doet.
We troffen het, er was een zittingzaal waar op dat moment 'criminal cases' werden behandeld. We schoven achterin de zaal bij andere 'belangstellenden' aan. En je gaat alleen daar zitten waar de 'parketpolitie' wil dat jij gaat zitten - je haalt het echt niet in je hoofd om anders te doen -.
Voorin de zaal zat dan de honourable judge Smith, met rechts van hem een soort van griffiers. Aan de linkerkant stond een tafel waaraan de 'verdediging' zat en aan de rechterkant het 'OM'.
Dan zat er nog een hele groep 'inmates' in oranje of bruine gevangeniskleding. De -kennelijk- gevaarlijkste waren geboeid aan armen en benen, de wat minder gevaarlijke alleen aan de handen geboeid en de rest ongeboeid. Een boeiend gezelschap ;-))
Er werden enkelvoudige strafzaken behandeld, maar ook verzoeken om verkorting van de proeftijd of schorsing gevangenhouding. Muisstil probeerden we het allemaal wat te volgen, maar we zaten net wat te ver naar achteren en Aal zat bovendien half achter een dikke pilaar.
De judge wilde op tijd lunchen en gaf rond half twaalf aan dat hij eerst de zaken van de 'people from the street' zou behandelen. Okay, 'the people from the street' bleken dus de 'belangstellenden' te zijn waar we de banken mee deelden! Wij hadden geen idee.
Toen we de zaal uit wilden lopen voordat de judge ging schorsen vroeg de parketpolitie voor wie wij kwamen. Wij wisten natuurlijk niet hoe snel we uit moesten leggen wat de reden van ons bezoek was. Ook deze -toch wel streng ogende- parketpolitieman veranderde op slag in een belangstellend mens.
Het gebeurt niet vaak, maar we waren helemaal onder de indruk. Het was zo anders dan wij gewend zijn. Nieuwsgierig als we zijn, zijn we nog door het gebouw gelopen langs de verschillende griffies etc. Aan de overkant van het gebouw stond iets wat op een huis van bewaring leek. Aan een loslopende (vrouwelijke) sheriff gevraagd of dat zo was. Het bleek de voormalige gevangenis te zijn die nu inderdaad dienst doet voor de gedetineerden die naar de zitting gaan en er worden mensen vastgezet die net zijn gearresteerd en in afwachting van verder transport naar een PI zijn.
Tijdens de wandeling door het historische centrum van Bartow kwamen we bij een erg mooi gebouw wat een museum was. Wat bleek, het was de voormalige rechtbank, een soort van Paleis van Justitie. Een bijzonder uitje verdient een bijzondere lunch, dus bij een fijne authentieke Italiaan een heerlijke calzone als lunch gegeten.
Ja en toen? De dag was nog maar op de helft. Volgende stop zou zijn Bok Tower Gardens. De kaart er weer bijgepakt en richting het oosten gereden naar Lake Wales. Ook deze omgeving deed ons heel southern aan. Heel andere huizen dan in de buurt van Orlando, de grote stad. Buiten het stadje kwamen we al snel bij de poort van deze Bok Tower Gardens. Voor een tientje mochten we naar binnen en na nog anderhalve mile de auto in de schaduw geparkeerd en naar een soort bezoekerscentrum. Voor wie geinteresseerd is in de historie van die toch wel prachtige toren en zijn vroegere bewoners: http://www.boktowergardens.org/
We liepen door een prachtig aangelegde en goed onderhouden tuin met allemaal inheemse planten en bomen. De eekhoorntjes durfden ons tot om een halve meter te naderen en in de grote vijver zwommen handtamme koikarpers. Wat een (dure!) joekels! Hier en daar wat kiekjes gemaakt en volop genoten van de rust die er heerst. Dat Hans en Tanja in 2001 besloten in dit park hun huwelijk te sluiten is goed voor te stellen!We wilden voor donker weer een aardig eind in de richting van 'thuis' zijn, dus na nog een bezoekje aan de shop (niks gekocht, veel te truttig) weer richting Davenport. Vlak bij de school van de meisjes nog langs een mooie sportzaak gegaan. Annet viel de mond open van zoveel mooie golf items. Het is dat een en ander moeilijk in de koffers gaat passen, maar anders.....
Bij de school van de meisjes aangekomen, waren we juist op tijd Kayla en Hans weer te verwelkomen na hun fieldtrip en gezamenlijk, met pizza's, naar huis gegaan. Na een gezellige avond buiten op de patio ging bij ons rond half twaalf het licht al aardig uit.... Still two weeks to go!
Nog even dit: voor wie eventueel 'prive' wil reageren, mail dan naar: florida09@live.nl
